"Marzeniem" każdego Oddziału Urologicznego jest operatywa bez konieczności pozostawienia stomii definitywnej np. wytworzenie po cystectomii, zastępczego pęcherza jelitowego, a nie wstawki jelitowej. Ciągle jednak mamy Pacjentów zgłaszających się w zbyt dużym stopniu zaawansowania nowotworów i stomia jest koniecznością.

      Stomia w urologii oznacza wytworzenie przetoki moczowo-skórnej, poprzez połączenie nerki, moczowodu lub pęcherza moczowego ze skórą, bądź poprzez operacje rekonstrukcyjne dróg moczowych z użyciem wstawki jelitowej. Zabieg wykonuje się w celu odprowadzenia moczu.

• Cystostomia

  Przetokę pęcherzowo-skórną wykonuje się drogą operacyjną lub przy użyciu zestawu punkcyjnego wprowadzając cewnik do pęcherza moczowego. Przetoka ta wymaga okresowej wymiany cewnika.

• Ureterocutaneostomia

  Przetokę moczowodowo-skórną, pojedynczą lub podwójną, wykonuje się drogą operacyjną odcinając moczowód od pęcherza i wszczepiając go w skórę powłok. Jest to przetoka definitywna i często wymaga pozostawienia cewniczków, co wiąże się z ich okresową wymianą.

• Ureteroileocutaneostomia

  Przetokę moczowodowo-jelitowo-skórną wykonuje się drogą operacyjną (op.Brickera), wykorzystując odcinek jelita, jako wstawkę łączącą moczowody ze skórą. Jest to rodzaj przetoki zbliżony do stomii kałowej, gdyż na skórze znajduje się kikut jelita. Obecnie jest to najpopularniejsza metoda nadpęcherzowego odprowadzenia moczu.

• Nefrostomia

  Przetokę nerkowo-skórną wykonuje się operacyjnie lub przy użyciu zestawu punkcyjnego, wprowadzając cewnik do nerki. Ten rodzaj przetoki wymaga okresowej wymiany cewnika.

1. Przekazanie pacjentowi przed zabiegiem maksymalnej wiedzy na temat pielęgnacji i zaopatrywania urostomii.
2. Rozmowa z lekarzem lub pielęgniarką stomijną o akceptacji własnego ciała zmienionego przez stomię, o konieczności wykonania zabiegu wyłonienia stomii.
3. Dążenie do osiągnięcia jak największej samodzielności w pielęgnacji stomii przez pacjenta podczas pobytu w oddziale.
4. Zaangażowanie rodziny do pomocy, w przypadku trudności z opanowaniem techniki pielęgnacji bądź wymiany sprzętu stomijnego u pacjentów z ograniczoną sprawnością fizyczną lub w starszym wieku.
5. Kontynuacja opieki nad pacjentem ze stomią w Przyszpitalnej Poradni Urologicznej oraz poprzez realizację specjalnych programów opieki w domu.

Istotną rolę odgrywa miejsce wyłonienia

• określane jest przed zabiegiem
• ujście stomii powinno być widoczne dla chorego i w zasięgu jego rąk, szczególnie w przypadku osób otyłych
• nie powinno się znajdować w pobliżu kolców biodrowych, fałdów skórnych, wcześniejszych blizn pooperacyjnych, przeszczepów skóry ani zmian popromiennych

Prawidłowe funkcjonowanie stomii

• uzależnione jest od wielu czynników np. stan ogólny pacjenta
• odpowiednia dieta – podaż płynów ok.2 litrów dziennie
• przestrzeganie podstawowych zasad pielęgnacji
• przestrzeganie terminu wymiany cewników (jeśli znajdują się w ujściu przetoki)

Prawidłowo dobrany sprzęt stomijny jest czynnikiem niezbędnym do pełnej rehabilitacji po zabiegu oraz powrotu do normalnego życia (rodzinnego, społecznego, towarzyskiego, zawodowego). Brane są pod uwagę: rodzaj przetoki moczowej, wielkość, umiejscowienie, wrażliwość skóry pacjenta na przylepiec, tryb życia, jaki prowadzi pacjent, pomoc rodziny.

• dbanie o higienę stomii i skóry wokół niej, ze względu na kontakt z moczem czy śluzem jelitowym
• używanie do mycia wody z dodatkiem mydła o pH zbliżonym do pH skóry
• dokładne osuszanie skóry przed przyklejeniem nowego przylepca
• używanie środków dostępnych w pielęgnacji stomii: zmywacz, krem, pasta uszczelniająca bądź pierścień uszczelniający, płytka ochronna, "druga skóra"
• kontakt z lekarzem lub pielęgniarką w przypadku jakichkolwiek wątpliwości czy powikłań